من

در حصار

فریاد جاودانه ی رنجم

و با سکوت جاری و ایمان مسدود

از رهایی

از آفتاب حرف می زنم .

من زیر سایه ی هر دشنه

شبی را راه به صبح بی خورشیدی برده ام

و زیر ضربه ی هر شلاق

سنبلی را

زیر خاکهای بی صاحب خوابانیده ام .

من با هراس

من با شکیب

هر شب

برای آنکه گفته می آید

بر برگهای معطر این یاس جوانمرگ

یک نامه ی پر از گریه

یک نامه ی طولانی نوشته ام

و روزهای جمعه روی صندوق پست گذاشته ام

که باد بیاید

و ببرد .

من هیچ قاصدکی را

پیش از آنکه ببوسم

فوت نکرده ام.

آیا این تن من نیست

که در چشمه های مسکوت مانده ی پرواز

دنبال راه تازه شدن

دنبال خوشبختی عمیق خویش می گردد ؟

آیا انصاف نیست

که بر تارک ابرپوش خانه ات

فریاد برآورم :

"من زن هستم"؟!

    وسوسه های ما را

      ـ کولی ها ـ

   با یک زبان مرده ی دور از فهم

   در گوش بادها

   زمزمه خواهند کرد...

   باران به پیشواز آمد.

   و من به قله های مه گرفته

   به صنوبرهای رقصنده در باد

   سلامی دوباره می کنم

   سلام بندرگز.

-----------------------------------------------------------------

   از تاشکند

   برخاستم .

   در سمرقند

   نشستم.

   هنوز خورشید را نیافته ام .