تو که گلواژه های باورت سبز است،می آیی

   به جای سرخ دست ساغرت سبز است،می آیی

   تو که رنگ نگاهت آبی و پیراهن روحت

   و دشت سینه ات،بال و پرت سبز است،می آیی

   تو که اندیشه ات بارانی و اشراق چشمانت

   سراپای وجودت_منظرت_ سبز است،می آیی

   تویی که دوری اما زود می آیی و در قلبم

   ببین! حتی خیال پرپرت سبز است، می آیی

   ...

   می آیی،شعر می خوانی،صدایت باز می پیچد

   تو ققنوسی ؛ ولی خاکسترت سبز است ... می آیی ...