دوبـاره عـقربـه های سیــــاه مانـده بـه گِـــل

دوبـاره زن , کـه پس از ماههای خوشبختی

رسیـد مثـل همیـشه بـــه گفتــه هــای هـگل

دونقطه سطر جدیدی که زن در آن می رفت

به سمت کوپـه ی خالی و یک قطار دو دل

چقـدر توی پرانتــز شبیــه من شده بــود ؛

دو دفتـر و چمـدان و کـلاه و چتـر و شنـل

نوشت دست زن آنجا که زندگی ننگ است

دلــم برای تمــــــــــام گذشته ها تنگ است

نوشت : اسم خـودم را دوبـاره خط زده ام

به جای هر چه صحیح ِ تو را غلط زده ام

نوشت : چشم خــدا هـم به گریه می افتــاد

اگـــرچـه چشم خـدا کـم به گریه می افتــاد

نوشت : دست تو کـو تــــا مرا تکان بدهی

و سمت کوچه ی خوشبخت را نشان بدهی

ببین که قصه ی من خالی از تلاطم توست

و سیب سرخ دو دستم اسیـــر گندم توست